Δημήτρης Μαυρίκης

Δημήτρης Μαυρίκης

mavrikis

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΙΚΗΣ: Η προσωποποίηση της «κυανέρυθρης» ψυχής 

Έχει συνδέσει το όνομα του με τις δύο κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του Πανιωνίου. Την κατάκτηση των δύο κυπέλλων Ελλάδος το 1979 και το 1998, το πρώτο σαν παίκτης και το δεύτερο σαν γενικός αρχηγός των «κυανέρυθρων». Δύο πραγματικά μεγάλες επιτυχίες, οι δύο κορυφαίες αναμφίβολα στιγμές στην 15ετη καριέρα του Δημήτρη Μαυρίκη με τον αγαπημένο του Πανιώνιο. Σίγουρα όταν σε ηλικία 18 ετών, το 1972, έπαιρνε την απόφαση να φύγει απ’ το χωριό του, τον Μελιγαλά Μεσσηνίας για να έρθει στην Αθήνα προκειμένου να σπουδάσει στη νομική, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η ένταξη του στην «κυανέρυθρη οικογένεια» θα του άλλαζε τελείως πορεία πλεύσης σε σημείο που εν μια νυκτί ν’ αποφασίσει να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο ποδόσφαιρο. Απ’ την επιλογή του αυτή δεν βγήκε χαμένος, αφού αυτά που κέρδισε αγωνιζόμενος με τον Πανιώνιο, είναι πραγματικά ανεκτίμητα. Τα δύο κύπελλα Ελλάδος, «χρυσά παράσημα» στην καριέρα του, δυνατές και πραγματικές φιλίες που αντέχουν στον χρόνο και το κυριότερο την παντοτινή αγάπη του κόσμου του Πανιωνίου.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ

Ο Δημήτρης Μαυρίκης εντάσσεται στην ποδοσφαιρική οικογένεια του Πανιωνίου, το καλοκαίρι του 1972, σε ηλικία 18 ετών, (γεννήθηκε στις 13/8/1954) προερχόμενος απ’ τον Εθνικό Μελιγαλά. Έχει πάρει ήδη την απόφαση να ανέβει στην Αθήνα για να σπουδάσει στη νομική, παίζοντας παράλληλα ποδόσφαιρο, κι ο τότε τεχνικός των «κυανέρυθρων» ο Βρετανός Τζό Μάλλετ, εισηγείται θετικά για την απόκτηση του, διακρίνοντας ότι ο νεαρός έχει πραγματικό πάθος για το ποδόσφαιρο. Αυτό το αγωνιστικό πάθος του, η ψυχή και ο –καλώς εννοούμενος- τσαμπουκάς που έβγαζε κάθε φορά μέσα στο γήπεδο προς όφελος της ομάδας, αναπλήρωναν τις όποιες τεχνικές αδυναμίες του και πραγματικά τον χαρακτήρισαν σε όλη του την πορεία. Πριν ενταχθεί στους «κυανέρυθρους» έχει πρόταση για επαγγελματικό συμβόλαιο απ’ την ομάδα της Καλαμάτας που επίσης αγωνιζόταν στην Α’ Εθνική, όμως τον κερδίζει ο Πανιώνιος, που εκείνη την εποχή έχει μια απ’ τις κορυφαίες ομάδες της ιστορίας του. Μέσα σε διάστημα δύο μηνών ο Μαυρίκης εντάσσεται στους επαγγελματίες και στην πρώτη του σεζόν το 1972-73, παίρνει το «βάπτισμα του πυρός». Το ντεμπούτο του με την «κυανέρυθρη» φανέλα καταγράφεται στο παιχνίδι με το Αιγάλεω στην Νέα Σμύρνη (5-0), όταν ο Τζό Μάλλετ τον χρησιμοποιεί στο τελευταίο δεκάλεπτο του ματς αντικαθιστώντας τον Γιώργο Δέδε. Το πρώτο του παιχνίδι ως βασικός έρχεται λίγο καιρό αργότερα με αντίπαλο την Καλαμάτα πάλι στην Νέα Σμύρνη, στο οποίο πετυχαίνει και το πρώτο του γκολ κι ο Πανιώνιος κερδίζει με 3-1. 
Σαν παίκτης, μαζί με τον κολλητό του, τον αδελφό του, Χρήστο Εμβολιάδη, που ήρθε στον Πανιώνιο το καλοκαίρι του 1973 απετέλεσαν τους «Διόσκουρους» των «κυανέρυθρων». Ουσιαστικά μαζί ξεκίνησαν την καριέρα τους, μαζί σήκωσαν το πρώτο κύπελλο στις 9 Ιουνίου του 1979, μαζί σταμάτησαν το ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 1987, μαζί τιμήθηκαν απ’ τον Πανιώνιο στις 12 Σεπτεμβρίου του 1987 στο ημίχρονο του αγώνα με τον ΠΑΟΚ στην Νέα Σμύρνη (1-1), για την πολύχρονη προσφορά τους στην ομάδα. Και φυσικά μαζί, από τον πάγκο της ομάδας πανηγύρισαν στις 29 Απριλίου του 1998, το δεύτερο Κύπελλο για τον Πανιώνιο, ο Εμβολιάδης ως προπονητής κι ο Μαυρίκης ως γενικός αρχηγός.
Ο Μήτσος Μαυρίκης στα 15 χρόνια καριέρας σαν παίκτης, «μέτρησε» 352 συμμετοχές και 58 γκολ με τον Πανιώνιο στην Α’ Εθνική, την κατάκτηση του κυπέλλου στις 9 Ιουνίου του 1979 απέναντι στην ΑΕΚ, αλλά και τέσσερις συμμετοχές στο κύπελλο Κυπελούχων στους αγώνες με την Ολλανδική Τβέντε (τεράστια πρόκριση) και την Σουηδική Γκέτεμποργκ (αποκλεισμός από ατυχία).   

«ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ»

«Αισθάνομαι πολύ τυχερός που συνέδεσα το όνομα μου σαν παίκτης και σαν παράγοντας, με τις δύο κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του Πανιωνίου, την κατάκτηση των δύο κυπέλλων. Ο τελικός του 1979 θα μου μείνει αξέχαστος, αφού πραγματικά όταν παίζεις ποδόσφαιρο, ζεις πιο έντονα την μεγάλη επιτυχία. Θυμάμαι ότι το κλίμα στην ομάδα ήταν πραγματικά πολύ χαλαρό. Δεν είχαμε κανένα άγχος αφού ήμασταν πραγματικά το αουτσάιντερ απέναντι στην ΑΕΚ που την προηγούμενη χρονιά είχε πάρει το νταμπλ και λίγες μέρες πριν τον τελικό είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα. Εμείς είχαμε αποκλείσει νωρίτερα σε διπλούς αγώνες τον Άρη και τον Ολυμπιακό και λέγαμε μεταξύ μας ότι θα μπούμε στο γήπεδο για να ευχαριστηθούμε το ποδόσφαιρο και να διασκεδάσουμε. Το γεγονός ότι δεν είχαμε καμία πίεση μας βγήκε σε καλό, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο που παίξαμε σπουδαία μπάλα, ανατρέψαμε το εις βάρος μας 1-0 και κερδίσαμε με το θριαμβευτικό 3-1 με γκολ των Αναστόπουλου, Λίμα και Παθιακάκη.
Δεν θα ξεχάσω την φανταστική υποδοχή όταν επιστρέψαμε στην Νέα Σμύρνη, τόσο στην πλατεία όσο και στο γήπεδο όπου μαζεύτηκαν πάνω από 10.000 κόσμος. Πραγματικά αξέχαστες στιγμές» θυμάται ο παλαίμαχος επιθετικός. Όσο για τον τελικό του 1998 με τον Παναθηναϊκό, ο Μήτσος Μαυρίκης, μαζί με τον Χρήστο Εμβολιάδη κατάφεραν να περάσουν στους παίκτες το ίδιο συναίσθημα που είχαν εκείνοι το 1979, λέγοντας τους να βγουν στο γήπεδο για να χαρούν την βραδιά του τελικού που μπορεί να είναι μοναδική στην καριέρα τους. Να παίξουν το ποδόσφαιρο που μπορούν χωρίς άγχος, και να διασκεδάσουν την συμμετοχή τους στον τελικό. Ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτε σε περίπτωση ήττας, αλλά αν κερδίσουν θα μείνουν στην ιστορία. «Σήμερα οι Πανιώνιοι πήραμε ζωή για άλλα 20 χρόνια» ήταν η ατάκα του Μαυρίκη στα αποδυτήρια μετά την κατάκτηση του κυπέλλου του 1998.
Αναμφίβολα πέρα απ’ τους δύο τελικούς, στην μνήμη του υπάρχουν ανεξίτηλα χαραγμένοι και οι δύο αγώνες μπαράζ παραμονής στην Α’ Εθνικη με τον Μακεδονικό και τον ΠΑΣ Γιάννινα.
«Προσπαθώ να μην τα θυμάμαι, αφού πραγματικά ήταν δύο πολύ αρνητικές στιγμές που έζησα στον Πανιώνιο, μια πληγή στην καρδιά μου. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν πέφταμε κατηγορία και πραγματικά ήταν μεγάλη ανακούφιση που στα χρόνια τα δικά μας ο Πανιώνιος δεν ντροπιάστηκε με τον υποβιβασμό στην Β’ Εθνική…».
Όσο για το μεγαλύτερο κέρδος του στα 35 χρόνια που μετράει στην Νέα Σμύρνη, δεν είναι άλλο απ’ την αγάπη του κόσμου, αλλά και τους καρδιακούς φίλους που απέκτησε στην «κυανέρυθρη οικογένεια».
«Έχω σταματήσει 20 χρόνια το ποδόσφαιρο και πραγματικά ακόμη εισπράτω την αγάπη των φιλάθλων. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος για κάθε άνθρωπο, όπως και οι αληθινές φιλίες, οι σχέσεις ζωής που έκανα μέσα στην ομάδα. Χάρηκα πολύ πέρσι όταν ήρθε και με επισκέφθηκε στο μαγαζί ο Γκάρι Όουεν, (βρέθηκε στην Ελλάδα για τον τελικό του Τσάμπιονς Λίγκ) και θυμηθήκαμε τα παλιά. Επίσης με τους περισσότερους απ’ τους συμπαίκτες μου έχουμε διατηρήσει εξαιρετικές σχέσεις ζωής. Όλα αυτά τα χρόνια πρόσφερα απ’ οποιοδήποτε πόστο με ανιδιοτέλεια στην ομάδα γιατί πραγματικά την αγάπησα. Όποτε χρειάστηκε, ειδικά μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας μου, βοήθησα τον Πανιώνιο και είμαι περήφανος που δεν πήρα δραχμή γι’ αυτό, γιατί πρόσφερα στον σύλλογο που αγάπησα και δέθηκα για όλη μου την ζωή…».

Του Αλέκου Παπαδόπουλου

mavrikis
stixoiman
kraft
avance
mirodies
mirodies